• In herinnering

    Willie van der Voort

    Als je meer dan zestig jaar lid bent van een club, dan zijn er veel herinneringen. Wij, de veteranen van PW, zijn afgelopen vrijdag 14 mei 2021 tussen 4 en 5 uur bijeen geweest om deze herinneringen op te halen. Het uur waarin Willie dit leven heeft verlaten.

    We zijn begonnen met een kort gedicht, dat ik ook hier met jullie wil delen

                    Wanneer je iemand missen moet

                    Niet voor even, maar voorgoed

                    Nooit meer samen kunnen praten

                    Een leegte die is achtergelaten

                    Wat blijft zijn de herinneringen

                    Dat worden hele waardevolle dingen

                    Om te bewaren, veilig en apart

                    Op een speciaal plekje in ons hart.

    En Willie heeft een speciaal plekje in het PW-hart. Want bijna iedereen heeft hem op een of andere wijze wel meegemaakt. Hier enkele herinneringen voor het beeld.

    Bij de veteranen was Willie altijd een van de trouwste aanwezigen. Daar waar er op papier een “selectie” van maar liefst bijna 30 spelers bestond, bleek het op de zondagochtend nog wel eens een probleem te zijn om 11 min of meer fitte spelers in het veld te krijgen. Willie liet het daarbij zelden of nooit afweten; hij was er bijna altijd. Niet alleen toen hij nog actief meespeelde, maar ook daarna toen hij de vlag ging hanteren. Die hij overigens ook wel een verontwaardigd aan de kant gooide, als de scheidsrechter weer eens iets besloot waar Willie het niet mee eens was.

    Medespeler Teunis heeft vrijdag alsnog – zij het een tikje aan de late kant - zijn excuses aangeboden voor die ene keer dat hij Willie de bal afpakte, omdat de ingooi naar zijn mening niet snel genoeg ging. Dat heeft wel het einde ingeluid van Willie’s actieve voetballoopbaan. En werd hij grensrechter en hoeder van de waardevolle spullen.

    Zo vertelde Lars dat Willie als jeugdleider bij een uitwedstrijd vaak meerdere keren ging rijden om alle voetballertjes bij de tegenstander te krijgen. Ook toen al hadden veel ouders geen tijd en/of zin om zich actief in te zetten voor de club.

    Zo was hij het eerste lid van de onderhoudsploeg van PW. Feitelijk was hij het enige lid, want de andere drie leden hadden bureau-handjes en geen kennis van techniek. Als leden weer klaagden over de miezerige straaltjes water uit de douches, dan gooide Willie ze meteen in een bakje azijnwater. Maar het geklaag bleef. Een oude PW-gewoonte, zullen we maar zeggen.

    Hij was ook de meest trouwe supporter van ons eerste elftal. Bij alle thuiswedstrijden – maar ook bij menige uitwedstrijd - was hij aanwezig en voorzag hij het spel van voor hem kenmerkend commentaar. Volgens Jelle kon het vertoonde spel van ons eerste elftal  zelden zijn goedkeuring wegdragen; helaas moesten wij hem daarin doorgaans ook gelijk geven.

    Maar ondanks dat gemopper op de prestaties van ons vlaggenschip zorgde hij er even zo vrolijk voor  dat de veelbekritiseerde spelers in de rust een dampend kopje thee in de kleedkamer aantroffen, en stond hij daarna achter de bar om supporters aan een bal gehakt of andere frituur te helpen.

    De laatste grote klus, die Willie voor PW heeft gedaan, is zorgen voor een boarding waarin alle reclameborden konden worden gehangen. Urenlang hebben we op de knieën gelegen om gaten te boren en de borden er aan te schroeven. Het ziet er prachtig uit en het houdt in ieder geval de ballen tegen. Zou Willie op zijn eigen wijze zeggen.

    Willie, omdat je meer dan zestig jaar betrokken bent bij de club en Lid van verdienste bent, wil het bestuur je op een bijzondere wijze eren door het jaarlijkse onderlinge toernooi naar jou te vernoemen: Het Willie van der Voort toernooi.

    Willie, we missen je!